Artemis  ve  Vajinusmus   (E.F.,  Nisan 2000)

Ah Leda anne, Zeus baba,

Sonunda gerçegimi bileceksiniz.

Bu şaka değildi.

Benim seçimim değildi.

Hiç avlanan bir av olmak istememiştim,

sevmesi imkansiz,

tecavüze korunaklı,

efsanelerinde çok emin bir sekilde belirttiği gibi

ölümsüz  hatıralarınız bile

inanmaya aldandı.

Kıymetli ayçiçeğim açmaktan korkmuyordu.

Bilinçsizdi,

tıkanmıştı.

Ve ben öylece,

çocukluğa mahkum edilmiştim,

huzursuz ay ışığımın altında.

Yardım için yalvardım,

ama düşkünlüğümü kavrayamadınız

beni rahme düşürdüğünüz kadar kolayca

o tehlikeli tutku anında.

İstenmeyen nesliniz olarak,

Hera tarafından cezalandırıldım

sonsuz, hastalıklı bekaretle.

Ama onun büyüsünü bozdum.

Savaş arabamda yalnız başıma yollara düştüm

bilinmeyen engeller üzerinden ve anımsaması güç saatlerlerce,

işkence odasına ve işkenceli bir nekahata,

Afroditin nazikçe ve kesinkes

kaderimi fethetmeme yardım ettiği yere.

Şimdi hayretle izleyeceksiniz

diğerlerine duyururken ben,

sık ve karanlık ormanlarda boğuşurken,

onlarda ayın iffetli hapsinden muaf olabilirler.

Ve masumiyet unvanımdan kaçmış olmama rağmen,

kılavuzluk etme gücüm daha güçlü hale geldi.

Taze ay ısığını yalnızlara ve yanlış anlaşılmışlara sunuyorum

sizin asla yapamayacağınız gibi.

Sadece göründüğüm gibi olmadığım için,

siz herşeyi bilen Tanrılar değilsiniz.